دل نگرانی های یک خرده جامعه شناس

لطفا این وبلاگ را با نرم افزار Mozilla مشاهده بفرمایید. درغیر اینصورت صفحات کامل باز نمیشوند.

قسمت دوم اخلاق سیاسی حاکمان
ساعت ۸:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٧/٢٩   کلمات کلیدی:

سلام .

ممنون از دوستان عزیز. از باران عزیز . المای گرامی . دل نگران محترم .

در ادامه سلسله یاد داشتهایی بر اخلاق حکومت و اخلاق سیاسی حاکمان ، از اصل 35 تا اصل 45 ادامه میدم و سعی میکنم مختصر تر بنویسم تا از طولانی نوشتن اجتناب کنم .

والبته با یادآوری نکته ای که المای عزیز گفتند ، خاطر نشان میکنم که : اساس نظریه حکومتی اسلام ، بر توده مردم استواره و رعایت حال اونها و ضعیفترین شان . همه جای نهج البلاغه هم همینو تایید میکنه .

خاص گرایی یا حکومت برگزیدگان یا (الیته ) اشتباه محض حاکمان هرسرزمینه . چیزی که افلاطون و ارسطو بهش معتقدند و امروز هم کرور کرور روشنفکر به دنبالشن . یعنی اینکه برای برنامه ریزی های کلان یک سرزمین بیش از اینکه توده مردم را در نظر بگیریم به گروهی خاص ( باهر عنوانی) توجه ویژه کنیم. این یعنی اینکه عده ای از هده ای دیگر برترند در حالی که در مملکت داری باید عموم مردم که اکثریت را تشکیل میدهند ، مد نظرقرارگیرند .

ادامه اصول فلسفه سیاسی حکومت و اخلاق حاکمان از دیدگاه امام علی علیه السلام را در زیر میخوانیم :

35. حاکم جز با تلاش گسترده، استعانت و کمک گرفتن از خداوند، و آمادگی برای اجرای کامل حق و عزم بر ایستادگی و تحمل سختی‌ها و فشارها، به انجام صحیح مسئولیت‌های سنگین خود توفیق نخواهد یافت.

36. حاکم باید فرماندهان نظامی را از میان کسانی انتخاب کند که وفاداری خود به خدا و پیامبر و امامشان را ثابت کرده‌اند و از سلامت معنوی و حلم و بردباری و روحیه مهربان نسبت به انسانهای ناتوان و قدرت ایستادگی در برابر زورگویان برخوردارند.

37. فرماندهان باید نسبت به امور رده‌های زیرین اهتمام شایسته بورزند و هیچ کمکی را به خانواده‌هایشان بویژه در زمانی که مردانشان دور از خانواده و در جبهه‌ها حضور دارند دریغ نورزند.

38. حاکم باید امور مربوط به نظامیان را به دقت دنبال کند و مشکلات و گرفتاری‌های کوچک و بزرگشان را بر طرف کند و به این وسیله آمادگی و توان رزمی و دفاعی آنان را افزایش دهد.

39. بزرگترین موفقیت حاکمان، برقراری عدالت در شهرها و پیدایش دوستی و صمیمیت در میان تودة مردم (نسبت به حاکمان) است.

40. شرط دوستی مردم با حاکمان، نداشتن ناراحتی و خشم از آنان در دل است.

41. شرط خیرخواهی و همراهی مردم با حاکمان آن است که از مسائل مربوط به حکومت و حاکمان بی‌اطلاع نباشند و روش و شیوة حاکمان را درست و قابل قبول بپندارند و تحمل آن را بر خود دشوار نبینند.

42. حاکمان باید تا آنجا که ممکن است خواسته‌های مردم را تحقق بخشند و آرزوهایشان را برآورده سازند.

43. حاکمان باید یکسره مردم خویش را ستایش کنند و کارهای برجسته و سخت آنها را نام ببرند و تقدیر نمایند.

44. نباید مقام و منزلت بالای کسی موجب شود که حاکم کار ارزنده او را بیشتر بستاید و یا شأن اجتماعی پائین کسی باعث شود کار پر ارزش او کمتر ارج نهاده شود و نباید کار نیک کسی به پای دیگری گذاشته شود.

45. حاکم باید در هر تصمیمی که درستی آن را نمی‌شناسد، از کتاب خداوند و سنت پیامبر راهنمایی بخواهد و به جای سلیقه و دلخواه خود و دیگران، از آیات محکم قرآن و روش و گفتار روشن پیامبر (ص) پیروی کند.

ادامه دارد...